คืนวันศุกร์ ทุกคนต่างออกมาหาความสุขกันในยามค่ำมืดแบบนี้ ลูกค้าล้นหลามทุกผับบาร์ ไม่เว้นแม้แต่ร้านเล็กๆที่ผมนั่งอยู่ ผู้คนต่างสนุกสนานเฮฮา ร่ำสุรา กระโดดโลดเต้นไปกับเสียงเพลง เพื่อปลดปล่อยตัวเองจากความเครียดที่สะสมมาตลอดสัปดาห์ ส่วนตัวผมเลือกที่จะนั่งหลบมุมเงียบๆคนเดียวตรงเคาท์เตอร์บาร์ แค่ได้มองดูคนอื่นเขาเริงร่าผมก็มีความสุขแล้ว

....................

ข้างเสาในมุมมืดนั่น เด็กหนุ่มสาวคู่หนึ่งกำลังซุกไซร้นัวเนีย กอดรัดฟัดเหวี่ยง ล้วงกันไปจนถึงไส้ถึงพุง อย่านึกว่าไม่มีใครเห็นนะ โน่นก็แก๊งค์ตุ๊ดหัวโปกกำลังโยกย้าย กรี๊ดกร๊าด ดีดดิ้นอย่างเมามันส์ไม่แคร์สายตาใคร ทางโน้นก็มีผู้ชายหุ่นล่ำสองคนกำลังแลกเบอร์โทรกันอยู่หน้าร้าน ส่วนเก้งกวางที่นั่งอยู่ข้างๆผมนี่ก็ดูดปากกันได้หน้าตาเฉยไม่อายฟ้าอายดิน เดี๋ยวอีกสักพักคงจูงมือกันไปต่อในห้องน้ำแน่ๆ ... อ่ะ! ยังไม่ทันขาดคำ ถ้าซื้อหวยผมคงต้องถูกรางวัลชัวร์

....................

ยุคสมัยมันเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ เมื่อสิบกว่าปีก่อนสังคมยังไม่เิปิดกว้าง ผู้คนเลยไม่กล้าเปิดเผยกันมากเหมือนสมัยนี้ อย่าว่าผมหัวโบราณเลยนะ จะเอาอะไรกับผู้ชายอายุย่างเข้าหลักสี่อย่างผม เมื่อก่อนผมก็เคยไล่ล่า ไขว่าคว้าหารักแบบเด็กๆพวกนี้เหมือนกัน มากเข้าบ่อยเข้าจนผมรู้สึกเหนื่อย แต่ก่อนผมก็มีสเป็ก ตั้งข้อแม้นู่นนั่นนี่ไว้ซะมากมาย สุดท้ายคนที่เข้ากับเราได้ อยู่ด้วยกันแล้วสบายใจที่สุดนั่นแหละคือคู่แท้ของเรา พออายุเพิ่มขึ้นเราก็จะเข้าใจอะไรมากขึ้น ประสบการณ์มันสอนผมมาแบบนั้น ... หรือว่าผมจะแก่เกินไปแล้วจริงๆ

....................

"พี่จะรับอะไรเพิ่มไหมครับ" บาร์เทนเดอร์รูปหล่อเอ่ยถามผม
"เอาเหมือนเดิมแล้วกันครับ" ผมตอบ พร้อมยื่นเงินกับแก้วเปล่าให้
"พี่มาคนเดียวแบบนี้ไม่เหงาบ้างหรือครับ" บาร์เทนเดอร์หนุ่มชวนผมคุย พร้อมส่งสายตาเชิญชวนเหมือนเป็นสัญญาณบางอย่าง
"ไม่หรอกน้อง พี่ชินแล้ว" ผมตอบกลับไปสั้นๆ แล้วส่งยิ้มเจื่อนๆให้
"พี่รอใครอยู่หรือเปล่าครับผมรู้สึกเหมือนพี่กำลังรอใครสักคน"
ครั้งนี้ผมไม่ตอบอะไร ได้แต่ยิ้มให้เป็นมารยาทเพื่อจบการสนทนา

....................

ผมยังคงชิวอยู่กับเหล้าแก้วเดิม ในขณะที่เพลงแรงขึ้นเรื่อยๆ กระทั่งผมรู้สึกว่ามีอะไรหยุ่นๆมากระแทกหลังผมเป็นจังหวะจนผมต้องหันกลับไปมอง

" ขอโทษค่ะพี่ ของหนูมันใหญ่ไปหน่อย" พูดจบเธอก็หัวเราะร่วนออกมาเป็นกลิ่นเหล้า
"เพลงสนุกดี พี่ไม่เต้นหน่อยเหรอคะ พี่หล่อดีนะคะ มาคนเดียวเหรอ" เธอยังไม่ยอมหยุดสานสัมพันธ์
ผมเหลือบมองที่หน้าอกศัลยกรรมของเธอด้วยสายตาเหยียดๆ ส่งยิ้มแหยๆให้ แล้วหันกลับมาสนใจอยู่กับแก้วเหล้าข้างหน้าดีกว่า

....................

จากเพลงเร็วเป็นเพลงช้า เวลาผ่านไปจนใกล้ถึงเวลาปิดร้าน เหลือลูกค้าเพียงแค่ไม่กี่คน บางคนก็เมาจนลุกไม่ไหว บางคนก็ติดลมนั่งคุยกันต่อ บางคนหาคู่นอนได้แล้วก็แยกย้ายกันไป บางคนก็สาละวนอยู่กับการแลกเบอร์ ส่วนผมยังคงนั่งชิวอยู่กับเหล้าแก้วที่ 7 เท้าคาง เอานิ้วมืออีกข้างลูบไล้หยดน้ำที่เกาะอยู่รอบๆแก้ว แต่แล้วจู่ๆผมก็รู้สึกถึงสัมผัสจากมือของใครคนหนึ่งที่บ่าของผม

"ขอนั่งด้วยคนได้ไหมครับ" เสียงนุ่มๆที่ผมคุ้นเคย เสียงของเอก เพื่อนสนิทที่เป็นยิ่งกว่าหุ้นส่วนชีวิตของผม
"ผมเพิ่งเสร็จงาน ขอโทษนะที่มาช้า หนุ่ยเมาหรือยัง ดึกแล้วหล่ะ เรากลับบ้านกันเถอะ"
แม้สีหน้าจะดูเหน็ดเหนื่อย แต่เขาก็ยังพยายามยิ้มหวานให้ผม พร้อมยื่นมือให้จับเพื่อพยุงตัวลุกขึ้นยืน ผมยื่นมือของผมไปจับมือของเขาไว้ และส่งยิ้มตอบ ผมไม่โกรธและไม่ว่าอะไร เพราะราตรีนี้ของเรายังอีกยาวไกลนัก